Οπότε αποφάσισα πως
θα αρκεστώ στο μικρό περίπατο που κάνω με το σκυλί μου κάθε μέρα. Ακόμα και
αυτό όμως το έκανα με το ζόρι. Ξέρω πόσο σημαντικό είναι για τη σκυλίτσα μου
και αυτό είναι που με κρατούσε να πηγαίνω κάθε μέρα. Δεν ήταν αρκετό και
χρειαζόταν να πηγαίνουμε μεγαλύτερη βόλτα, περισσότερες φορές τη μέρα, κάτι το οποίο
επισήμανε όχι μόνο ο διατροφολόγος μου όταν ήθελα να χάσω κιλά, αλλά και ο
κτηνίατρος της σκυλίτσας μου. Αυτή βέβαια είναι πάντα έτοιμη για βόλτα, με
κοιτάζει και κουνά την ουρά της κάθε μέρα περιμένοντας να βγούμε έξω. Όταν είμαστε
έξω, θέλει να πηγαίνουμε ακόμα πιο μακριά γιατί θέλει να τα μυρίζει όλα, να εξερευνάει,
να παρατηρεί και εγώ περιμένω πότε θα επιστρέψουμε πίσω στο σπίτι για να
ετοιμαστώ να πάω στη δουλειά ή αν είναι απόγευμα, να καθίσω στο καναπέ μου να
ξεκουραστώ.
Το καλοκαίρι τη
πήρα μαζί μου διακοπές και επειδή δε μέναμε κάπου με αυλή έπρεπε να τη παίρνω
έξω για βόλτα αρκετές φορές τη μέρα. Ήταν τόσο χαρούμενη που περπατούσαμε τόσο.
Εγώ από την άλλη ήμουν σωματικά κουρασμένη, είχα πόνο στους μυς, αφού δεν ήμουν
συνηθισμένη. Όμως το έκανα γιατί δεν είχα επιλογή αλλά και γιατί έβλεπα τη χαρά
της, τον ενθουσιασμό της, και αυτό μου έδινε κίνητρο. Επιστρέψαμε από τις διακοπές
και η σκυλίτσα πλέον είχε συνηθίσει. Κάθε πρωί με έβλεπε με τα μεγάλα της μάτια
και κουνούσε την ουρά της με ανυπομονησία μέχρι να βγούμε έξω. Κάθε βράδυ όταν
επέστρεφα από τη δουλειά καθόταν δίπλα από το λουρί της περιμένοντας να βγούμε
έξω. Προσπαθούσα να το αγνοήσω μερικές φορές αφού η δική μου συνήθεια ήταν απλά
να καθίσω για να ξεκουραστώ αλλά δε μπορούσα να αρνηθώ και τελικά πηγαίναμε.
Και αφού περπατούσαμε τόσο πολύ στις διακοπές, πλέον ήταν εύκολο να κάνουμε
μεγάλες βόλτες. Φτάναμε μέχρι το πάρκο, κάναμε βόλτες εκεί και μετά πίσω.
Παρατήρησα κάποια
στιγμή πως δε μου ήταν και τόσο δύσκολο να πηγαίνω. Δε κουραζόμουν πλέον και με
ευχαριστούσε να περπατώ, είχε γίνει συνήθεια. Άρχισα να το απολαμβάνω και να παρατηρώ
περισσότερο τη φύση. Πλέον παρατηρώ τα δέντρα, τις μυρωδιές, το κόσμο που
περπατά στο δρόμο, τα παιδιά που παίζουν στο πάρκο και τον αέρα στο πρόσωπό μου
καθώς περπατάμε. Η σκυλίτσα μου έχασε κάποια περιττά κιλά που είχε και έχει
περισσότερη ενέργεια. Φαίνεται πιο χαρούμενη.
Επίσης, έχω
παρατηρήσει πως όταν έχω κάτι που μου προκαλεί άγχος ή νιώθω αναστατωμένη για
κάποιο λόγο, η ένταση του συναισθήματος μειώνεται όταν περπατώ και ακόμα περισσότερο
όταν είμαι στο πάρκο. Πρόσεξα πως έχω περισσότερη ενέργεια κατά τη διάρκεια της
μέρας αλλά ακόμα και μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά. Σήμερα μάλιστα,
είχα πονοκέφαλο και όταν περπατούσαμε στο πάρκο παρατήρησα πως η ένταση του μειωνόταν.
Το είχα βιώσει και άλλες φορές αλλά σήμερα η μείωση του πονοκεφάλου με έκανε να
θέλω να το ψάξω περισσότερο.
Σε προηγούμενο
άρθρο που έγραψα (θα το βρείτε εδώ)
αναφέρω τα ωφελήματα του να είσαι έξω στη φύση για το άγχος. Ο φρέσκος αέρας και η
ηρεμία του περιβάλλοντος μας βοηθούν να χαμηλώνουμε την ορμόνη του άγχους, τη
κορτιζόλη.
Όταν ένα άτομο
περπατά, χρειάζεται να βλέπει που πηγαίνει οπότε το μυαλό μπορεί να περιηγηθεί
σε πράγματα άλλα από αυτά που το απασχολούν. Έτσι, αυτό προσφέρει ξεκούραση στο
μυαλό.
Σχετικά με τις ημικρανίες,
πολλές έρευνες επιβεβαιώνουν πως η άσκηση βοηθά στη μείωση της έντασης του
πόνου καθώς ενεργοποιούν συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές που είναι υπεύθυνοι γι’
αυτό (άρθρο).
Οι έρευνες επίσης
δείχνουν πως το περπάτημα έχει θετικά αποτελέσματα στη διαχείριση του μυοσκελετικού
πόνου ιδιαίτερα στα άτομα μεγαλύτερων ηλικιών και άλλες απέδειξαν πως το
περπάτημα βοηθά στη διαχείριση του χρόνιου πόνου.
Το να διαβάζεις πόσο
καλό κάνει το περπάτημα και η φύση στη σωματική και ψυχική σου υγεία δεν αρκεί.
Αυτό έκανα και εγώ αλλά δεν ήταν αρκετό για να με πείσει να αρχίσω να περπατώ. Ο
κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και χρειάζεται να ανακαλύψει τι είναι αυτό που
θα του δημιουργήσει το κίνητρο για να ασχοληθεί με κάτι που είναι καλό για
αυτόν. Για εμένα ήταν η γνώση σε συνδυασμό με τη χαρά που έβλεπα να νιώθει η
σκυλίτσα μου. Με το καιρό βίωσα τα αποτελέσματα και τώρα είμαι οπαδός του
περπατήματος. Βέβαια δεν έφτασα στο σημείο να πηγαίνω στα μονοπάτια της φύσης ή
να περπατώ για ώρες τη μέρα. Το προσάρμοσα στο πρόγραμμα μου.
Το να γεμίζεις με
ενοχές επειδή δεν υιοθέτησες μια καλή συνήθεια, έτσι όπως λένε, βασικά μπορεί να
έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άσχημα για τον εαυτό σου και αυτό να ρίχνει τη διάθεση και την ενέργεια σου. Οπότε, αν πρόκειται να ξεκινήσεις να περπατάς
ξεκίνα να το βάζεις σιγά σιγά μέσα στο πρόγραμμα σου μέχρι να σου αρέσει αρκετά
για να κάνεις περισσότερο χώρο.
Άρθρα
AGRI-26504-EXPERIMENTAL_AND_CLINICAL_STUDIES-ERGEZEN.pdf
The Virtual
Meditative Walk: Virtual Reality Therapy for Chronic Pain Management
Comments
Post a Comment