Αυτή η σειρά μου
αρέσει πολύ, για διάφορους λόγους. Είναι έξυπνη σειρά με αστείες ατάκες και
χαρακτήρες που σε κάνουν να γελάς ακόμα και στις πιο συγκινητικές στιγμές. Διαδραματίζονται
διάφορα γεγονότα με τα οποία πολλά άτομα θα μπορούσαν να ταυτιστούν, και τα επεισόδια
εξελίσσονται με τέτοιο τρόπο που ο θεατής μπορεί να αποκτήσει ελπίδα. Μαζί με
το πατέρα και τη κόρη, βλέπουμε τις ιστορίες και άλλων χαρακτήρων, που
βρίσκονται στο περίγυρο τους (συνάδελφοι, γείτονες, φίλοι) να περνούν διάφορες δύσκολες
καταστάσεις και σε κάθε κατάσταση είναι όλοι εκεί για να στηρίξουν. Ο πιο
σημαντικός λόγος που μου αρέσει αυτή η σειρά, είναι η ύπαρξη κοινότητας.
Υπάρχουν αυτά τα 2-3 άτομα που δε θα σε αφήσουν να περάσεις κάτι μόνος σου και
θα κάνουν αυτό που περνάς πιο ελαφρύ.
Μου άρεσε πολύ το
επεισόδιο που παρακολούθησα σήμερα γιατί μου το μετέδωσε αυτό. Οι χαρακτήρες
έλεγαν πόσο ευγνώμων ήταν που είχαν ο ένας τον άλλο αλλά επίσης προς το τέλος,
(Spoiler Alert!) βλέπουμε το πρωταγωνιστή να γλυτώνει
κάποιον από την αυτοκτονία απλά και μόνο επειδή αποφάσισε να είναι εκεί.
Και αυτό με έκανε
να σκεφτώ τη σημασία του να είμαστε εκεί για τους άλλους. Απλά εκεί, χωρίς έτοιμες
λύσεις, χωρίς έξυπνα λόγια. Απλά εκεί να βοηθούμε ο ένας τον άλλο, ο καθένας με
το τρόπο που μπορεί.
Στη δουλειά μου
βλέπω πολύ συχνά άτομα που βασανίζονται συναισθηματικά και αυτό που το κάνει
πιο δύσκολο να τα αντιμετωπίσουν είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιος άλλος
να τους ακούσει, να τους στηρίξει ή απλά να είναι εκεί. Ακόμα και αν υπάρχει, φαίνεται
πως ο καθένας επικεντρώνεται στη δική του ζωή και δε σκέφτεται το πως περνά ο
συνάνθρωπος του. Άτομα που είναι ή
νιώθουν μόνα και βιώνουν πολλές δυσκολίες μπορεί να φτάσουν σε σημείο
απελπισίας και αυτό συμβαίνει όχι μόνο λόγω της φύσης της δυσκολίας αλλά και
λόγω του δεν υπάρχει ευκαιρία να μοιραστούν αυτό που περνούν. Πολλές φορές
έτυχε ένα άτομο να εκφράσει αυτή την απελπισία και να αναφέρει ανακούφιση μόνο
και μόνο επειδή μίλησε. Μόνο και μόνο επειδή κάποιος ήταν μάρτυρας σε αυτό που περνά.
Ο άνθρωπος, ως
κοινωνικό όν, χρειάζεται να νιώθει πως ανήκει σε ένα σύνολο. Και όταν λέω
χρειάζεται εννοώ πως είναι βασική ανάγκη, όπως είναι η ανάγκη σίτισης και στέγασης.
Μπορεί να μην πεθαίνει κατευθείαν
κάποιος αν βρεθεί μόνος του (όπως θα γινόταν αν δεν είχε φαγητό), αλλά σύμφωνα
με έρευνες, το άτομο μπορεί να αποκτήσει σοβαρή κατάθλιψη ή άλλη ψυχική
διαταραχή όπως επίσης να αποκτήσει σωματικές διαταραχές .
Όταν αναφερόμαστε
στον όρο κοινότητα, δεν εννοούμε μόνο την ευρύτερη κοινότητα της Κύπρου για
παράδειγμα. Αίσθηση κοινότητας μπορεί να νιώσει κάποιος μέσα στην οικογένεια
του επειδή νιώθει πως μπορεί να βασιστεί πάνω τους και να βρίσκει κατανόηση. Επίσης,
αίσθηση κοινότητας μπορεί να νιώσει κάποιος με τους φίλους του, το σύλλογο στον
οποίο πηγαίνει, στα άτομα με τα οποία μοιράζεται την ίδια δραστηριότητα ή ακόμα
και στη γειτονιά.
Γι’ αυτό κοιτάξτε
γύρω σας και σκεφτείτε αν κάποιο άτομο χρειάζεται λίγη παρέα ή κάποια βοήθεια.
Μια καλή κουβέντα, ένα «πως είσαι» ή ένα
«χρειάζεσαι κάτι» μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά για κάποιον. Μπορεί ακόμα και να τον αποτρέψει από πράξεις
απελπισίας.
Comments
Post a Comment